Vrnjačka Banja se nalazi u centralnom delu Srbije, 200 km južno od Beograda. Smeštena je na obroncima planine Goč i u dolinama Vrnjačke i Lipovačke reke. Zavisno od položaja pojedinih delova naselja nadmorska visina Vrnjačke Banje se kreće od 220-300 metara. U Vrnjačku Banju se može doći magistralnim putem Beograd-Kraljevo i auto-putem Beograd-Niš-Skoplje, preko Pojata.
Vrnjačku Banju karakteriše umereno-kontinentalna klima, leta su umereno topla (prosečna temperatura je 20°C), a zime umereno hladne (prosečna temeratura +0,8°C) . Zaklonjena je planinom Goč (sa juga, istoka i zapada) i vencima Gledićkih planina (sa severa), tako da je veliki broj dana u godini, oko 170, bez vetra.
Na osnovu pronađenog arheološkog materijala može se sa sigurnošću tvrditi da su vrnjačke mineralne vode korišćene još u antičkom periodu. Na vrnjačkom toplom mineralnom izvoru, u periodu od 2. do 4. veka, Rimljani su izgradili lečilište Aquae Orcinae, gde su na oporavak i odmor dolazili vojnici iz provincije Moesia Superior i iz vojnih logora na dunavskom limesu. Sadašnje ime Vrnjačka Banja je dobila po imenu sela Vrnjci, u čijem su ataru mineralni izvori otkriveni.
Mineralne vode Vrnjačke Banje ponovo se koriste u vreme vizantijske uprave, o čemu nam svedoče arheološki nalazi otkriveni na obližnjim lokalitetima. Neke legende govore da je lekovitost vrnjačkih voda bila poznata i u vreme poznije turske vladavine. U Vrnjačkoj Banji, kažu legende, lečile su se turske spahije, tražeći da ih mesno stanovništvo hrani i služi. Da bi izbegao služenje agama i begovima, narod je izvore zatrpavao.
Odlaskom Turaka i postepenim političkim i ekonomskim snaženjem Srbije u 19. veku stvaraju se uslovi i pojačava interes za korišćenje vrnjačkih mineralnih voda.
Vrnjačka Banja raspolaže sa sedam mineralnih izvora.